Blggoppgave om Forteljing av Knut K. Homme

Maten er ikkje så viktig når du først er mett, men når du først er skulten, og du ikkje har ein matbit er det den viktigaste verdien for alle og ein kvar. Nokon gongar ble vi mata stappfulle, dei fleste tenkjer mindre på kven som skaffar maten kvis arbeidsinnsats det kræves og andre innsatsfaktorar.

Men du skal ikkje så langt tilbake i tid før du måtte skaffe din eige mat, i vertfall på bygda. Da var haustinga avgjørande for den lange vinteren. Kvardagsmaten var brød og graut, graut og brød. Men til jul måtte de ha noko godt, noko spesielt. Da var mange dratt på julefiske, dersom dei ikkje allereie hadde fanget fisk da.

Julefisken måtte vore stor og rød. Og da måtte de på høgfjellet. Føyr jul hadde folk god tid og dei kunne være borte i nokon dagar. Da var dagane kalde og korte, så dei måtte kle seg godt og ha med seg ullteppe, skinn eller strikka ull til underlag som dei brukte om nettene. Me eldre haldt oss innanfor dei lafta veggane kvar me drakk oss omsynslaust fulle og det blei fortalt mange forteljingar utover dei sene timar.

Valledialekten er ein dialekt som er prege av mye vokalar, og gjerne dobbelvokalar. Det er ein dialekt som likner veldig på det fleirtalet vil sei på som urnorsk, med andre ord ganske uforståelig og rar! Viss eg ikkje tar alt for feil er det en høgtonedialekt. Det er også ein dialekt som er preget av mange særeigne ord som du ikkje finner mange andre stedar i landet. Eit eks er:” …varte det lefsekling'e, næpespa å sóen auri.” (Forteljing av Knut K. Homme) her er det ein hel rekke med ord som dei fleste Nordmenn aldri i livet har høyrd om. Til sjuande og sist kan man med en god margin stemple denne dialekten som ein dialekt nesten frå ein annan verden.